'De liefde is veel belangrijker dan de wielerkoers'

2010-01-09, 16:53

Gerben de Knegt: 'De cross is maar een spel. Ik snap niet dat iedereen dat zo belangrijk vindt. Het is zo banaal als wat.' Het straatje voor zijn fraaie woning in Goirle is wit van de sneeuw. Gerben de Knegt (34) opent de deur en lacht als het bezoek uitvoerig probeert de witte smurrie van de schoenzolen te stampen. "Kom toch gewoon binnen. Er woont hier geen vrouw meer." Humor van een man die een relatie van vier jaar op de klippen zag lopen, maar inmiddels tot over zijn oren verliefd is op de Vlaamse Daphne. "Samenwonen?" Hij lacht de vraag weg. Die prille verliefdheid is nu ook weer niet een, twee, drie de pijnstiller van een verloren liefde. Vrouw of geen vrouw, zijn huis is op orde. "Van een hotelkamer kan ik een enorme puinhoop maken, maar thuis heb ik het liefst alles netjes." Gerben de Knegt is weer een veldrijder die meetelt. "Als dat niet zo was, had je hier niet gezeten", zegt de cynicus, die het klappen van de zweep heeft leren kennen. "Alle aandacht gaat naar de winaaar." Of zijn goede prestaties hem dan geen ander gevoel hebben gegeven? "Waarom?", klinkt het bijna recalcitrant uit zijn mond. "Als persoon ben ik niet veranderd. Ik sta er ook niet van te kijken wat er nu gebeurt. Mijn hele carrière wordt gekenmerkt door ups en downs. Ik geef toe dat ik twee mindere jaren heb gehad, maar afgelopen zomer voelde ik al aankomen dat het weer beter ging. Het enige dat veranderd is, is dat de journalisten me weer spreken. En dat ik een nieuwe vriendin heb." Het komt emotioneel gezien vrij vlak over, geeft hij toe. "Omdat ik heb leren omgaan met het feit dat de ene dag de andere niet is. Mensen noemen we wel eens een flapdrol. Die denken dat ik er soms met de pet naar gooi. Ze snappen gewoon niet dat ik niet zo'n stabiel lijf heb als Nys en Albert. Ik kan drie weken heel goed zijn waarna het in de vierde zomaar weg is. Veel ligt aan mijn rug. Daardoor komt het er ook nu nog niet helemaal uit. Ik kan daar gefrustreerd door raken of ik kan blij zijn dat ik nog fiets na alles wat ik heb meegemaakt." Op tweede kerstdag pakte Sven Nys hem in de laatste ronde de derde plaats af. De Knegt reageerde laconiek op het missen van zijn eerste grote podiumplek sinds jaren. Geen vloek kwam over zijn lippen. Hij keek Daphne lief aan, gaf haar een kus en zei zich te verheugen op het uitpakken van de cadeautjes die avond onder de boom in Goirle. Ook vlak? Of wat anders? "Wat meespeelde, is dat ik al eerder op het podium heb gestaan. Dat maakt het minder erg, maar het heeft natuurlijk ook te maken met de liefde. De liefde doet me meer dan de koers. Ik heb geleerd dat je geluk niet afhangt van de fiets of je prestaties. De cross is maar een spel. Ik snap niet dat iedereen dat zo belangrijk vindt. Het is zo banaal als wat. Als sporter heb ik minder emoties dan als mens." Hij weet inmiddels wat écht is. "Als ik de kleine van mijn zus Merel zie, denk ik: dat wil ook wel. Dat is echt mooi." Hij is er aan toe? Er valt een kleine stilte. "Ik dacht dus dat we daar klaar voor waren. Eindigt je relatie." Als een donderslag bij heldere hemel? "Nee. Vanaf mei waren we bezig uit elkaar te gaan. In augustus hebben we besloten ieder onze eigen weg te gaan." Hij neemt het woord 'berusting' in de mond. Het 'een tijdje alleen zijn' heeft hem goed gedaan. Eind 2005 kwam De Knegt als herboren terug voor wat zijn beste periode zou worden. Ook daar ging een relatiewissel aan vooraf. "Dat was toch iets anders. Die breuk hakte er meer in omdat ik me belazerd voelde. Vervolgens leerde ik mijn vorige vriendin kennen. Het was een periode waarin ik alleen nog maar een persoonlijke sponsor had." In no-time verdiende de verliefde Brabander toen een nieuw contract bij Rabobank. De jongste verliefdheid heeft hem alvast een nieuw tweejarige contract bij Rabobank opgeleverd. "Ik zit weer op het niveau van eind 2005, maar wat dan wel eens vergeten wordt, is dat de top veel breder geworden is. Ik word een beetje moe van mensen die zeggen dat de cross in Nederland in een dip zit en dat het drie keer niks is. Dat is allemaal veel te kort door de bocht. Mensen kunnen niet inschatten hoe zwaar het is om in de top-tien te eindigen. Laat staan in de top-5." Gerben de Knegt komt mondig en strijdbaar over. "Ik kan ook wel een rotzak zijn in de koers, maar van nature ben ik dat niet. Het is niet voor niks dat ik hou van crossen in de modder. Dan komt iedereen vanzelf op zijn plek terecht zonder dat je met je ellebogen moet werken. Ik heb inmiddels wel geleerd voor mijn plek te knokken. Bij de start laat ik niks meer liggen. Hoe lang die strook ook is, je moet gewoon voorin het veld indraaien." Ook in een premiesprintje laat hij niets meer liggen. Het was in de Vlaamse pers goed voor een heuse rel. De Knegt snoepte Niels Albert een punt af bij een tussensprint in Loenhout. Albert vond dat De Knegt dat niet had mogen doen. "Ik had het pas door na de finish. Toen de vragen kwamen." Hij antwoordde dat 'Albert de baas niet is'. Hij moet er weer om lachen. "De andere dag stond die uitspraak groot op teletekst. Mooi toch? Ze vroegen of ik Niels nog ging bellen. Waarom? Ik maak me echt niet druk om zoiets. Ik snapte wat er gaande was. Omdat ik er ook mezelf in herkende. Zo ben ik ook geweest. Nu denk ik: Niels jongen, je moet nog veel leren." Maar wordt hij dan nooit echt boos? Met een lach haalt hij zijn schouders op. "Ja, niet zo lang geleden toch een keer. Ik was bij mijn fietsenmaker toen een chauffeur van een bestelbusje me zei dat het tijd was geworden om er mee te stoppen. Toen had ik wel zoiets van: wie ben jij om dat te bepalen? Nu nog denk ik iedere keer als ik afzie in het veld aan die man. 'Wat tijd om te stoppen', zeg ik dan in mezelf. Ik zal hem laten zien dat ik er nog altijd bij hoor." Het laconieke in zijn houding maakt plots plaats voor onverhulde trots. "Ik mag dan overkomen als een flapdrol, voorlopig verdien ik als veldrijder nog altijd veel meer dan de meeste mensen denken. Financieel zit ik op het niveau van een Tour-renner. Dan heb je het toch goed. Beter kan eigenlijk niet." (Bron: BN/De Stem)