'Belachelijk, met veldrijden geld verdienen'

2007-01-06, 17:09

Door LÉON DE KORT WOERDEN - Er zijn minder leuke bezigheden om een boterham te verdienen dan met een fiets door modder, plassen water en mul zand te crossen. ,,Maar als je het nuchter bekijkt, is het toch belachelijk dat je van veldrijden je beroep kunt maken?,’’ stelt Gerben de Knegt, die morgen in Woerden zijn nationale titel verdedigt. Hij heeft er veel minder last van dan een paar jaar geleden. Toen kon Gerben de Knegt moe maar voldaan na een cross in de kleedkamer op een bank neerzakken en dan stootte Richard Groenendaal hem aan. ‘Hé, kun je dat moment in de zesde ronde nog voor je halen?’, vroeg de nestor van het vaderlandse veldrijden hem dan. De Knegt fronste meestal zijn wenkbrauwen en verontschuldigde zich. ‘Ik kan me er helemaal niets meer van herinneren’, was doorgaans het antwoord. Uitbundig gelach. ,,Ja, best lullig, hè, dat het steeds gebeurde,’’ zegt Goirlenaar De Knegt. ,,Ik droomde weg tijdens de koers. Zat ik om me heen te kijken naar de omgeving, de mensen langs de kant. Dat had ik ook als mountainbiker: genieten van de natuur was soms belangrijker dan het resultaat. Ik vergat dat ik met mijn vak bezig was!’’ Tegenwoordig voelt de 31-jarige Nederlands kampioen zich meer en meer een échte veldrijder, een atleet die mensen vermaakt. Het maakt hem bewuster van het feit dat het om scoren gaat. Nog niet zoals de allerbeste zijn stiel benadert, maar waarschijnlijk zal het ook nooit zover komen. ,,Wat Sven Nys doet, vind ik razend knap. Zeker als je beseft dat het crossen pure folklore is, een sport die mondiaal niets voorstelt. En daar verdien ik dus een goede boterham mee. Je mag best weten dat ik er zo nu en dan moeite mee heb. Dat geldt trouwens ook voor voetbal: 22 man die achter een bal aan rennen, dat slaat toch nergens op? Of marathonschaatsers. Hoe gek ben je als je honderd rondjes achter elkaar op bevroren water rijdt? ,,Ergens begrijp ik het ook wel. Vroeger pakte ik de mountainbike en ging ik de bossen in. Daar was ik lekker met mezelf, het terrein en de fiets in de weer. Maar omdat de mens kennelijk uitdagingen nodig heeft, ga je je meten met anderen of stel je je doelen. Op de punten waar ik destijds stopte en tegen mezelf zei: goh, wat is het hier mooi, kneep ik later opnieuw in de remmen. Alleen, toen om de stopwatch in te drukken. Want ik moest weten of ik sneller kon zijn.’’ Meedoen aan de waanzin helpt de topsporter verder op weg. ,,Het is wel een probleem als je veel en vaak relativeert. Ik doe het zo dikwijls dat ik het mezelf erg lastig maak. Ik kan me zomaar halverwege een cross afvragen waar ik in hemelsnaam mee bezig ben. Dan zit het me dwars dat ik zo aan de kost probeer te komen. ,,Het hangt ook een beetje van de entourage af. Zo reed ik eerder dit seizoen de kermisrace in Ardooie. De finishstraat was één grote openluchtkroeg van 400 meter. Iedereen stond te zuipen. Kijk, dat gaat aan mijn idee van sportbeleving voorbij. ,,Er zijn veel meer zaken die me verwonderen of boos maken. In Ardooie stond ik op het punt weer naar huis te gaan, zo erg stoorden die toestanden me. Ook heel vreemd, al kan ik er wel om lachen: volwassen kerels die met je op de foto willen. Wat moet je er nou mee, een plaatje met De Knegt?! ,,Nog zo’n terugkerende irritatie is dat volk dat voortdurend schreeuwt dat je moet doorrijden, terwijl je door de modder ploetert op een lekke band. Dat ze dat niet in de gaten hebben. Of types die je adviseren toch vooral je eigen tempo te blijven fietsen wanneer je bent gelost. Ik roep wel eens terug. Wees maar niet bang! Wat denk je dat ik aan het doen ben? ,,In België draaien ze helemaal door. Een enkele keer arriveer ik bij een wedstrijd met mijn normale gezinsauto – ik heb geen camper, vandaar – en moet ik entreegeld betalen. Wanneer ik dan uitleg dat ik zelf moet fietsen, luistert men niet. Gewoon dokken. Die centen kun je elders wel terug ontvangen, maar ik kan me er geweldig aan storen. ,,En weet je, als ik me ’savonds thuis bij mijn moeder over zoiets als een zwakke prestatie van mezelf beklaag, zegt zij één zinnetje. ‘Dan had je maar moeten door leren.’ Ik kan haar geen ongelijk geven.’’ (Bron: AD.nl)