De Knegt wil ooit kopman zijn

2001-01-15, 16:02

Vanno Jobse Wat bezielt een mountainbiker te gaan veldrijden? Over te stappen van een olympische discipline naar een sport die alleen in de Lage Landen leeft? Een jaar geleden was Gerben de Knegt een anonieme mountainbiker. Nu is hij de belofte van het Nederlandse veldrijden. Op het Nederlands kampioenschap, gisteren in Pijnacker, werd hij derde. Stel, u houdt van fietsen maar niet van asfalt. U moet kiezen. Blubber in de ogen of stof? Winterregen op de rug of zomerzweet? Zesde worden in Zeddam (Achterhoek) of dertigste in Napa Valley (Californie)? Uw wereldkampioenschap tussen sinaasappelbomen in de Sierra Nevada (Spanje) of langs torenflats in T bor (Tsjechie)? Superprestige, of toch liever de Olympische Spelen? Voor Gerben de Knegt, net 25 jaar geworden, is het heel simpel. 'In het mountainbiken zat ik bij de beste 25 renners ter wereld, maar daar kan je geen belegde boterham mee verdienen. In het veldrijden hoor ik bij de top tien. En dat spreekt in Nederland meer aan.' Vorig jaar maart koos De Knegt definitief voor het veldrijden. Hij werd prof bij Rabobank. En dat na tien jaar mountainbiken. Veldrijden deed hij al jaren, want mountainbikers overwinteren in het veldrijden zoals sommige veldrijders overzomeren op de ATB. Maar tussen beide disciplines gaapt een wereld van verschil. Cyclocrossen is dikkebandenracen door de blubber. Een sport van schuchtere boerenjongens met snot op de kin en een zachte g, van boerenkool met worst en een kuiltje vette jus. Een regionaal conflict tussen Vlamingen en Noord-Brabanders. Mountainbiken - er is zelfs geen Nederlands woord voor - is mondiaal, olympisch zelfs. Een sport van vrijbuiters met sikjes, paardenstaarten en oorringen, van fotomodellen met hypermoderne fietsen en trendy kleding in glossy magazines. Mountainbiken is grunge en hiphop, pizza slices en hamburgers. Kortom: mountainbiken heeft het imago van seks, drugs en rock 'n roll, veldrijden van op tijd naar bed en handjes boven de dekens. De Knegt kent beide werelden. 'Tien jaar geleden was het mountainbiken net zoals het crossen nu is. Gezelligheid stond voorop. Maar het is allemaal veel professioneler geworden. Toen ik bij American Eagle zat - Groenendaal zat er toen ook nog bij - pakte je je fiets en een tas vol gereedschap en kocht je een ticket naar Amerika om daar een wedstrijd te rijden. Een paar jaar later hadden we twee mecaniciens en een truck vol materialen en werd alles voor ons geregeld.' Ooit gold De Knegt als een groot mountainbike-talent. Hij werd in 1993 tweede op de WK junioren, kwam in de American Eagle-ploeg van Bart Brentjens, reed de Tour de France voor ATB'ers, maar de verwachte ontwikkeling bleef uit. De afgelopen jaren reed hij, als semi-prof van Giant, anoniem zijn rondjes. In juni werd hij op de NK in Spaarnwoude weliswaar derde, maar de kloof met Brentjens en Van Dooren was onoverbrugbaar. Als mountainbiker heeft hij zichzelf afgeschreven. Hij bleek beter in het veld. 'Ik heb altijd moeite gehad met de lengte van mountainbike-wedstrijden. Veldritten duren veel korter, en ik ben vrij explosief. Crossen is mij eigenlijk op het lijf geschreven.' In het veldrijden maakt hij langzaam maar zeker wel progressie. Sinds hij door Rabo werd binnengehaald als opvolger van Adri van der Poel is De Knegt geregeld de tweede Nederlader in de toptien van grote internationale wedstrijden. Bij de laatste wereldbekerwedstrijd, onlangs in Zeddam, werd hij zelfs zesde. Gisteren, bij het NK veldrijden in Pijnacker, werd De Knegt derde achter Groenendaal en De Vos. Overigens kan ook Corinne Dorland, nationaal mountainbike-kampioene, goed mee in het veldrijden. Ze legde titelverdedigster Daphny van den Brand zaterdag het vuur na aan de schenen en werd tweede op slechts zes seconden. Aan de finish werd De Knegt door KNWU-voorzitter Joop Atsma geroemd als de grootste belofte van het Nederlandse veldrijden. Groenendaal (29) is ongenaakbaar, De Vos (bijna 33) op zijn retour, en de rest wil maar niet doorbreken. Maarten Nijland kampte vorig seizoen met hartklachten en werd gisteren vijfde, Gretienus Gommers heet al jaren een belofte, maar werd zesde. Alleen Camiel van den Bergh (22) springt ertussenuit, maar hij komt nog conditie tekort. De eerste zes zijn geselecteerd voor de WK, begin februari in het Tsjechische Tabor. Vooralsnog is De Knegt veroordeeld tot helperswerk voor de kopman uit zijn ploeg, maar ooit hoopt hij een kopman te worden, in weerwil van zijn naam. 'Er zit progressie in. Mijn doel is bij de topvijf van de wereld te komen. Dat moet haalbaar zijn.' Zijn contract bij Rabobank loopt nog zeker een jaar door, zijn boterhammen zijn voorlopig belegd. Hij miste een olympisch avontuur, maar zekerheid is ook wat waard. 'Het veldrijden is een klein, gezellig wereldje. Of je nu in Tsjechie rijdt of in Zeddam, je ziet elke week dezelfde gezichten en het is altijd lachen in de kleedkamer. Ik heb mijn plekje gevonden. (Bron: Het Parool)