Fietsen met een been ; Seizoen lijdensweg voor veldrijder De Knegt

2003-01-31, 15:49

DOOR PIM SEDEE Goirle Dit weekeinde is het WK veldrijden in het Italiaanse Monopoli. Gerben de Knegt doet mee, maar waarschijnlijk niet meer dan dat. Een slepende blessure heeft de stijgende lijn in zijn carriere abrupt afgebroken. Voor Gerben de Knegt is veldrijden dit seizoen een zware bevalling. Door een liesblessure haalt de 27-jarige Goirlenaar niet het door hem verlangde niveau. Deze zomer gaat De Knegt onder het mes. 'En daarna moet het beter gaan, anders kan ik beter stoppen.' Hij zegt het met een rustige stem. Want De Knegt is allang blij dat hij eindelijk geopereerd kan worden. 'Op dit moment lijkt het alsof ik met een been fiets. In mijn lies wordt een slagader afgekneld. Dat doet ongelofelijk veel pijn. Ik heb nog nooit zo veel afgezien als dit seizoen: het is een lijdensweg. Met veel lapwerk kan ik nog blijven fietsen, maar de operatie moet de kwelling definitief verdrijven.' Het blessureleed trekt een streep door de ambities van de veldrijder. Vorig jaar behaalde de lange Brabander zijn eerste twee grote overwinningen, waaronder het Nederlands kampioenschap in Zeddam. De top leek in zicht. 'Dit jaar begon ik ook nog sterk', zegt De Knegt, 'maar het ging al snel minder. Het enige dat ik nu wil, is zo snel mogelijk het seizoen uitrijden.' Niet bepaald een hoopgevende gedachte aan de vooravond van het WK dat dit weekeinde in het Italiaanse Monopoli plaats heeft. Een podiumplaats lijkt een utopie. 'Ik maak mezelf geen illusies, maar ik ga wel voor mijn eigen kansen. Ik rijd niet bij voorbaat als hulpje van Richard Groenendaal.' De naam van Groenendaal, de onbetwiste nummer een van het Nederlandse veldrijden, is gevallen. Gerben de Knegt fietst voortdurend in de schaduw van de renner uit Sint-Michielsgestel. 'Als ik in vorm was geweest, had ik hem het afgelopen NK kunnen verslaan. Vorig seizoen ben ik ook geregeld voor hem geeindigd. Dit jaar kan ik echter niet aan Richard tippen.' Fietsen in de schaduw typeert de carriere van Gerben de Knegt. De internationale top heeft hij bij het veldrijden nog niet gehaald. Ook bij het mountainbiken, de sport waarmee de Brabander opgroeide, kwam hij tekort. Daar moest De Knegt Olympisch kampioen Bart Brentjens voor zich dulden. 'Hij was simpelweg beter. Ik had niet de capaciteiten voor de internationale top. Toch heb ik in zijn schaduw nationaal goede prestaties neergezet.' De Knegt heeft nog steeds moeite een keuze te maken tussen de twee sporten. 'In mijn dromen fiets ik gek genoeg altijd op een mountainbike. Mountainbiken is voor mij als thuiskomen. Ik rijd nog geregeld wedstrijden mee. Het afgelopen NK eindigde ik als tweede, uiteraard achter Brentjens. Ik speel zelfs met de gedachte om in 2004 mee te doen aan de Olympische Spelen in Athene, mits ik van mijn blessure herstel.' In zijn jeugd had De Knegt niets met veldrijden. 'Ik dacht als junior: dat veldrijden stelt niets voor. Totdat ik daadwerkelijk op een crossfiets stapte. Ik knalde werkelijk tegen elke boom. Toen heb ik het afgezworen, op dringend advies van mijn vader.' Dat De Knegt alsnog naar het veldrijden is overgestapt, heeft hij mede aan Brentjens te danken. 'Ik mocht een keer een crossfiets van hem lenen en kon op een training zomaar Richard Groenendaal bijhouden. Mijn pa was nog steeds tegen een overgang, maar ik ging me toch meer op het veldrijden toeleggen. Ik merkte dat ik meer aanleg voor veldrijden dan voor mountainbiken had. Bovendien was er in het veldrijden meer te verdienen.' Aanleg of niet, voor de toekomst in het veldrijden heeft hij weinig garanties. Wat gebeurt er met Gerben de Knegt als de operatie niet succesvol verloopt? 'Tja, dat spookt soms door mijn hoofd. Ik heb gelukkig een mts-diploma. Dus ik kom altijd wel aan de bak. 'Ik zit dit seizoen zo gefrustreerd op de fiets', vervolgt hij. 'Vorig jaar reed ik in totaal slechts drie keer lek, dit jaar al 16 keer. Het lijkt alsof alles misgaat.' Op de fiets mist de Brabander net de vereiste scherpte, terwijl hij wel fanatiek traint. 'Heb je een hele week gezwoegd, rijd je in de race meteen lek. Dan zakt de moed je in de schoenen. De blessure gaat direct extra pijn doen. Ik heb vaak het gevoel dat ik als enige lijd. En veldrijden mag wel pijn doen, zolang het maar bij iedereen pijn doet.' (Bron: Algemeen Dagblad)